Aşırımentsız tek bir mucid bulunmamaktadır. Bu hukuki kurum yüzyıllar boyunca farklı kültürler ve devletlerde şekillenmiştir. En eski yazılı kayıtlar, eski Babillilerin kralı Hammurapi'nin yaklaşık M.Ö. 1750 yılında tarihlenmiş yasalarında, eski eşini ve çocuklarını beslemekle yükümlü olma yükümlülüğünü içerir.

Antik Roma'da aşırmaların yükümlülükleri de formelleştirilmişti, ancak bu durum genellikle boşanmış eşler için değil, çocuklar için değildi. Roma hukuku, modern hukuki düzenlemelere göre torunların beslenmesine daha az dikkat etti.

Orta Çağ Avrupa'sında aşırmaların normlarının gelişimine Hristiyan kilisesinin önemli etkisi oldu. Kanonik hukuk, eşlerin eski eşlerini sağlamayı emretti, bu da bu uygulamayı Avrupa hukuki geleneğinde güçlendirdi.

İlginç bir şekilde, M.Ö. 1. yüzyılın sonunda Roma İmparatoru Nerva döneminde, \"aşırmalar\" adlı devlet programı bulunmaktaydı. Ancak bu, modern ebeveyn aşırmaları değil, devlet hazinesinden yoksul dul çocuklara sosyal yardım olarak nitelendirilebilir — bugünkü çocuk yardımına benzer bir şey.

Modern aşırmaların ebeveynlerin çocuklarını beslemekle yükümlü olma anlayışı, XIX-XX yüzyıllar boyunca Avrupa ülkeleri ve Rusya'da aile hukuku gelişim sürecinde şekillenmiştir. Bu ilke, tüm medeni devletlerin yasalarına yerleşmiş ve bugün evrensel bir norm haline gelmiştir.

Bu nedenle, aşırımentsız bir kişinin icadı değil, aile ve çocuk koruma alanında uzun yıllar süren hukuki bilinç, dini emirler ve devlet politikasının evriminin bir sonucudur.

Permanent link to this publication: