Zafer. Bu kelime sporcuların daha çok sakatlıklarından nefret ettiği bir sözdür. Finale düşmek, son dakikada hata yapmak, yüksekliği alamamak. Kaybetme reaksiyonu karakterin bir lakmus kağıdıdır. Ve bu, sürecin tüm katılımcıları için farklıdır: atlet, antrenör, taraftarlar ve ailesi. Kaybetme psikolojisini inceleyelim.

Sporcu: kızgınlıktan kabulüne

İlk reaksiyon - inkâr. «Bu olamazdı», «Ben haksız yere mahkum edildim», «Hakem hata yaptı». Sonra kızgınlık (raketi kırmak, armudu vurmak, deşikoda ağlamak). Pazarlık ('eğer hasta olmasaydım...'). Depresyon ('ben bir faydası yok'). Ve sadece sonra kabul: 'evet, kaybettim, daha fazla çalışmam gerekiyor'. Kabul aşamasını bazıları yıllarca geçer. Profesyoneller genellikle hızlı bir şekilde geçiş yapar - maçtan 15-20 dakika sonra. Onlar, kendini cezalandırmamanın sonuçları değiştirmeyeceğini biliyorlar. Ancak büyük bir yenilgi sonrası psikolojik olarak çöküş yaşayanlar da var (örneğin, Olimpiyatlarda banttan düşen jimnastikçi kariyerini sonlandırdı).

Antrenör: dışarıdan sakinlik ve içten fırtına

Antrenör, hayal kırıklığını gösteremez. Yaklaşmalı, sarılmalı, 'şeytan tutsun, bazen olur' demelidir. Kendisi içinde tümü fırtınalı olsa bile. Antrenör, reaksiyonunun takıma yansıyacağını biliyor. Önemli olan, sporcinin çabasını küçümsememek. 'Sen hazır değilsin, ben söyledim ki' dememek. Bunun yerine: 'hatalarımızı inceleyelim, sonuçlarımıza varalım'. Antrenörün görevi, dikkatleri hızlı bir şekilde geleceğe yönlendirmektir. Kendisi fırtınaya dönerse (şişeleri fırlatır, hakemleri hakaret eder), otoritesini kaybeder. Yenilgi sonrası antrenör, genellikle odasında tek başına, kendi acısını yalnız başına yaşar.

Taraftarlar: saldırıdan sessiz yürüyüşe

Taraftarların reaksiyonları farklı olabilir. Spor taraftarları (hırsızlar değil) kaybederse bile takıma tokalaşabilir - kendini vermek için. Ya da son 5 dakikaya kadar öfkeyle gidebilir. Sosyal medyada eleştiri dalgaları başlar: 'antrenör istifa edecek', 'oynayanlar hiçbir şey yapamaz'. Ekstremist taraftarlar, kazanan taraftarlarla dövüşebilir, araba yakan, kafeyi yıkabilir. Bu tür reaksiyonlar adaletsizlik duygusu ve toplu instinktlerden kaynaklanır. En makul taraftarlar aynı akşam pabriklerde: 'Ertesi sefere olur, arkadaşlar'.

Aile: sakin liman veya ekstra baskı

Sporcu için evdeki yenilgi, stadyondan daha ağır olabilir. Anne 'Ben sana bununla gitmemi söyledim' der. Karı (koca) - 'Yine kaybettin, param yok'. Çocuklar - neden babası kızgın anlayamaz. İdeal olarak aile, bir sığınaktır. Anne piroğunu pişirir, 'Sen kızım, senin için harika, bu yarışmalar saçma' der. Karı sessizce sarılır. Çocuklar saçma sapan soru sormaz. Ancak bu her zaman böyle olmaz. bazen aile baskısını artırır ve sporcu kendini iki katlı kaybeden hisseder: kaybetti ve yakınlarını hayal kırıklığına uğrattı. Ayrıca, birçok sporcu yenilgi sonrası evde çağırmaz, soğumaya kadar bekler.

Yenilgiyi nasıl aşmak: spor psikologlarının yöntemleri

Emosyonları bastırmamak (yastığa bağırmak, gazeteyi parçalamak). Bir mola vermek (sosyal medyaya girmemek, haberleri okumamak). Hobilerine odaklanmak (balık tutma, sinema, spor dışı arkadaşlarla buluşma). Pozitif düşünmek: 'Benimde sakatlık yok, sağlıklıyım'. Hataları analiz etmek: ne yapılacağını yazmak. Hakemleri ve rakipleri suçlamak - bu çıkmazdır. 2-3 gün sonra antrenmanlara geri dönmek, hafif başlamak.

Yenilgi, son değil. Yeni bir yükselişin başlangıcıdır. Tarih binlerce örneği biliyor, yenilgi sonrası sporcuların Olimpiyatlarda kazandığını. Önemli olan doğru reaksiyon ve yanında olanların desteğidir.

Permanent link to this publication: