Rus ve Türk mutfağı: iki imparatorluk, iki misafirperverlik yaklaşımı

Rusya ve Türkiye, iki dev büyük ülke, iki imparatorluk, iki dünya, yüzyıllardır birbirine dokunan, savaşan, ticaret yapan ve birbirinden en iyisini alan iki dünya. Elbette, bu da mutfak geleneklerine yansımamış olamazdı. Rus ve Türk mutfağı, her ikisi de kendi tarihi, ritüelleri ve \"lezzetli yemek\" anlamına gelen şeyin ne olduğunu anlamakla ilgili kendi anlayışlarıyla birlikte iki büyük gıda devletidir. İlk bakışta, tamamen farklı görünüyorlar: biri kuzey, yoğun çorbalar, kısırlar ve tuzluklarla; diğeri güney, tatlılarla, yoğurttan ve sebzelerin boluyla. Ancak dikkatlice bakıldığında, onları önemli bir şey birleştiriyor: doymuş, dürüst yemeklere olan sevgi, ekmekye olan saygı ve öğle yemeğini bir olaya dönüştürme yeteneği.

Ortak: çorbalar, ekmek ve misafirperverlik

En açık benzerliklerden başlayalım. Hem Rusya'da hem de Türkiye'de çorba, sadece birinci baba değil, öğle yemeğinin temeli, ruhudur. Rusya'daki borç ve Türkiye'deki mercimek çorbası (merjemek) iki ulusal gururdur. Borç, yoğun, etli, lahana, pancar ve yoğurtla dolu. Mercimek, tuzlu, nane ve limonla, ısıtıcı ve sakinleştirici. Her iki çorba da ev sıcaklığının sembolüdür, her ikisi de uzun süre ve sevgiyle pişirilir.

İkinci ortak element ekmektir. Türkiye'de bu pita ve lavash, Rusya'da ise siyah ekili ekmektir. Ancak her iki yerde de ekmek kutsaldır. Atılmaz, saygı duyulur, herhangi bir masaya sunulur. Türkiye'de ekmek neredeyse her yemeyle birlikte yenir, Rusya'da da öyle. Ekmek, yeterlilik ve refahın sembolü olarak ortak bir tutumdur.

Üçüncü ortak element de misafirperverliktir. Hem Rus hem de Türk kültüründe misafiri ekmek-salça ile (Rusya'da) veya tatlılarla ve çayla (Türkiye'de) karşılanır. Her iki yerde de misafir doymaya kadar beslenmeye çalışılır ve her iki yerde de ikramın reddi, aşağılama olarak algılanabilir. Bu sadece bir gelenek değil, saygı ve sevgiyi göstermenin bir yoludur.

Özellikli: doğu ve kuzey, tatlılar ve tuzluklar

Rus ve Türk mutfakları arasındaki farklar, ortak temel biter yerde başlar. Türk mutfağı, bol sebzeler, meyveler, zeytinyağı ve baharatlarla dolu güney mutfağıdır. Burada tatlıya bayılırlar: baklava, rahat lokum, hurma, şerbet, yazma — sadece tatlılar değil, ülkenin vizit kartıdır. Rus mutfağı, aksine, tatlılarda daha tutarlıdır. Burada daha çok piroğlar, krakerler, reçel ve bal sevgisi vardır. Ancak bu da turkish kadar tatlı değildir.

Türk mutfağı, mezze mutfağıdır: rakı veya şarapla birlikte sunulan çok sayıda küçük aperatif. Bu otlar, peynirler, pasteler, dolma yaprakları, pişmiş patlıcanlar. Rusya'da aperatifler, tuzluklardır: kabağı, mantarlar, lahana, sardunya. Bu sadece yemek değil, kış depolamalarıyla ilgili bir kültür. Türkiye'de hazırlıklar daha az, çünkü iklim, yıl boyunca taze sebzeler yemeyi sağlar.

Bir diğer önemli fark da ettir. Türkiye'de genellikle mangal üzerinde kızartılır (kebab, şiş kebab) veya sebzelerle pişirilir. Rusya'da et daha çok çorbalarında pişirilir, kabağlarda pişirilir veya soğan ve havuçla pişirilir. Tabii ki, Rus mutfağının sembolü olan pelmenler, Türkiye'de aynısı yok, ancak Türkiye'de manti (etli küçük pelmenler) de var, bu da yoğurt ve sarımsak sosuyla yapılır.

Yoğurt ve krema: iki farklı bakış açısı

Yoğurtlu ürünler, bir diğer ayrım noktasıdır. Türkiye'de bu yoğurttur. Et, sebzeler, çorbalarla birlikte yenir, tek başına bir yemek olarak. Yoğurt, birçok sosun temelidir ve sadece lezzetli değil, aynı zamanda faydalı olarak kabul edilir. Rusya'da da yoğurt çok sevilir, ancak krema'nın yerine geçer. Krema daha yoğun, daha yağlı, daha asidiktir. Borç, salatalar, soslara eklenir. Hem Rusya'da hem de Türkiye'de yoğurtlu ürünler ulusal kimliklerin bir parçasıdır, ancak onlara yaklaşım tamamen farklıdır.

Çay ve kahve: iki tören

İçecekler, bir diğer önemli konudur. Türkiye'de çay içilir — koyu, sert, sıkça şekerle, küçük tulumba bardaklarında. Çay, Türkiye'de sadece bir içecek değil, saatler sürebilecek bir ritüeldir. Rusya'da da çay içilir, ancak daha çok demlikte demlenir, kupağa dökülür, reçel veya bal eklenir. Rus çay içme ritüeli de ritüeldir, ancak daha kameralı, evseldir.

Kahve konusunda ise daha belirgin bir fark vardır. Türk kahvesi, doğu tarzı bir kafe: koyu, yoğun, asılıklarla dolu, kar dameciği ile. Cezve'de pişirilir, küçük bardaklarda sunulur ve su ve rahat lokumla içilir. Rusya'da kahve çok sevilir, ancak daha çok su üzerinde veya cezvede pişirilir. Türk kahvesi felsefesi, Rus kahvesi ise daha çok sabah ihtiyacıdır.

Tatlılar: rahat lokum ve krakerler

Tatlılar, belki de en belirgin fark. Türk tatlıları, şeker patlamasıdır: baklava, rahat lokum, hurma, şerbet, yazma. Mutlaka tatlı ve şaşırtıcıdır. Rus tatlıları daha tutarlıdır: krakerler, kurabiye, sefiller, reçel. Onlar da lezzetlidir, ancak o kadar tatlı değildir. Bu da zihniyet farklarıdır: Türkiye güneyin cömertliği, Rusya kuzeyin ılımlılığıdır.

Ortak ve özellikli: sonuç tablosu

Görünür farklılıklar için aşağıdaki tabloyu ayıralım:

• Felsefe: Türk — doğu, cömert, tatlı ve baharat üzerine vurgu; Rus — kuzey, tutarlı, doyma ve tuz üzerine vurgu.
• Temel ürünler: Türk — sebzeler, fasulye, zeytinyağı; Rus — tahıllar, lahana, patates, et.
• Çorbalar: Türk — mercimek çorbası, yoğurt çorbası; Rus — borç, şıra, sular.
• Et: Türk — kebab, manti; Rus — pelmenler, kızartma, köfte.
• Aperatifler: Türk — mezze; Rus — tuzluklar.
• Yoğurtlu ürünler: Türk — yoğurt; Rus — krema.
• İçecekler: Türk — çay, Türk kahvesi; Rus — çay, şıra, kompot.
• Tatlılar: Türk — baklava, rahat lokum; Rus — krakerler, reçel.

Sonuç

Rus ve Türk mutfakları, her türlü farka rağmen, derin bir bağa sahiptir. Onları birleştiren, yemeği sanat olarak görmek, misafirlere saygı duymak ve öğle yemeğini bir bayram haline getirmek yeteneğidir. Ancak farklılıklarları da onları benzersiz kılar. Türk mutfağı, doğu lüksü ve cömertliği, Rus mutfağı ise kuzey duygusallığı ve temelciliği. Bu da onların çekiciliğidir. Türk kebabı veya Rus borçsunu deneyerek, iki büyük halkın tarihine, kültürüne ve ruhuna dokunuyoruz. Bu, evde kalmadan yapılabilen en lezzetli yolculuktur.

Permanent link to this publication: