Okulun sembolü nedir? Eğitim alanının semiyolojisi

Okulun sembolü, tek bir nesne değil, karmaşık bir semiyolojik sistemdir; eğitim kurumunun kimliğini yapılandıran, değerlerini ileten ve öğrenme sürecine katılanları birleştiren semboller, ritüeller ve nesneler kompleksidir. Bu, resmi ideoloji ve gayri resmi geleneklerin kesişiminde işleyen çok katmanlı bir kültürel koddur.

1. Resmi semboller: armatür, marş, bayrak ve forma

İdari kimlik levelinde semboller, resmi olarak onaylanmış ve devlet sembolikliği ile benzetilen atıflardır.

• Armatür (amblem, logo): Bu, yoğun bir görsel mesajdır. Çoğunlukla şunları içerir:

  • Abstrakt unsurlar: Kitap (bilgi), fener veya güneş (aydınlatma, zihinsel ışık), laur dalı (şöhret, başarı), küre veya dişli (bilgilerin genişliği, dünyayla bağlantı ve ilerleme).

  • Yer sembolikliği: Yerel mimari dominant, şehirin tarihi armatürü, karakteristik doğal nesne.

  • kuruluş yılı: Tradisyonu ve tarihi ağırlığını vurgular.

  • Örnek: Çok sayıda eski Avrupa ve Rusya'nın devrim öncesi lisesinin klasik armatürü, yükselen güneş arkasında açık kitap ve meşe yapraklarıyla çevrili.

• Marş ve mottos: Sözlü-müziksel semboller. Marş (genellikle sınav günlerinde icra edilen), melodisi ve metni ile okulu, dostluğu ve bilgi arzusunu öven, duygusal bir topluluk oluşturur. Mottos ("Bilgi gücüdür", "Zirvelere!" gibi) üst görevi kısa bir şekilde formüle eder.

• Forma: Üniforma, güçlü bir sosyal markaktır. Çok sayıda fonksiyon yerine getirir:

  1. Dengeleyici: Öğrenciler arasındaki görsel sosyal ve ekonomik farklılıkları yatıştırır.

  2. Disiplinleyici: Çalışma haline getirir, organizasyona ait bir his yaratır.

  3. Kimliklendirici: Belirli bir okula ait olduğunu net bir şekilde belirtir (özel unsurlar - armatür, kravat, renk paleti aracılığıyla).

  • İlginç bir gerçek: İngiltere ve Japonya'da okul forması, sadece bir sembol değil, gurur ve ulusal kültürün bir parçasıdır. Japonya'da ünlü "sейфуку" kızları, küresel bir kültürel fenomen haline geldi.

2. Gayri resmi ve ritüel semboller: gelenekler, efsaneler, yerler

Resmi ile paralel olarak, nesillerce öğrenci ve öğretmenler tarafından oluşturulan "yaşayan" sembolik sistem de var, bu sistem genellikle iç topluluğa daha fazla anlam taşır.

• İlk ve son zil: Anahtar geçiş ritüelleri. İlk zil (elinde kolokol tutan bir birinci sınıf kızı), yeni dünyaya giden yolun başlangıcını simgeler. Son zil, bunun bitişini ve çocukluğun veda edilmesini simgeler. Bu ritüeller, okul biyografisini yapılandırır, önemli yaşam aşamasının sınırlarını işaretler.

• Okul efsaneleri ve "korkuları": "Boş çatı", "geçmişteki katı öğretmen", "eski müdürün ruhu" veya ünlü mezunların hikayeleri üzerine olan mitoloji. Bu naratifler, ortak geçmişi hissetme duygusu oluşturur, kurumun benzersiz folklorunu oluşturur ve dilden dile aktarılır.

• "Güçlü yerler": Okul alanındaki belirli konumlar, özel sembolik anlam taşır: spor salonu (yarışmalar ve zaferler arazisi), konser salonu (toru ve yaratıcılık yeri), restoran (Gayri resmi iletişim alanı), kat veya arka bahçe - kontrolün dışında nispeten özgürlük alanı. Ayrıca, mükemmel öğrenci ve sporcuların isimleriyle dolu onur tablosu - tanınma ve örnek alınması için semboldür.

• Gayri resmi amuletler ve gelenekler: Bu, bahçedeki belirli bir ağaç, sınavdan önce ona dokunmakla "şans getiren"; mezuniyet töreninde belirli bir şarkı söyleme; on birinci sınıflara dilekler için "hazine" olabilir. Bu uygulamalar, duygusal demirbaştarlar ve topluluk hissi yaratır.

3. Kişiselleştirilmiş semboller: müdür, sınıf öğretmeni, ünlü mezun

• Müdür: Büyük okul ailesinin sembolik "baba" veya "anne", düzen, otorite ve kurumun bakımından sorumlu olma temsilcisi.

• İlk öğretmen / Sınıf öğretmeni: Sınıfın yaşamındaki anahtar figür, genellikle zorunluluk, rehberlik ve "ikinci ev" sembolü olma eğilimindedir.

• Ünlü mezun (bilim insanı, yazar, kahraman) — mevcut öğrenciler için başarı ve potansiyel gelecek sembolü. Holdeki portresi, okulun büyük başarılar için bir başlangıç noktası olabileceğini kanıtlar.

4. Karşılaştırmalı kültürel analiz

Okulun sembolleri, kültür ve tarihi bağlamına göre büyük ölçüde değişir.

• Sovyet okulu: Ana semboller, piyoner kravatı (masa çocuk örgütüne aitlik sembolü), çocuk çetesi bayrağı, Lenin köşesi idi. Bu semboller, ideolojik olarak angajeli bir kimlik oluştururdu.

• İngiliz kamu okulları (Eton, Harrow): gökbilim, ceremoniler (örneğin, Latince marş okumak), spor gelenekleri (kriket, ragbi) ve formanın elemanları ile temsil edilen sert bir hiyerarşi üzerinde yoğunlaşır. Okul burada, elitlik ve ulusal geleneği sembolü.

• Fin veya Skandinav okulu: architektura sembolü olabilir — açık, aydınlık, modern bir alan, koworking benzeri, dinlenme bölgeleri ile. Bu, eşitlik, konfor ve eğitime yönelik gayri resmi yaklaşım değerlerini simgeler.

5. Dijital çağ: yeni semboller

Bugün, okulun sembolik alanı sanal ortama genişliyor.

• Resmi web sitesi ve sosyal medya grupları okulun dijital "yüzü" haline gelir.

• Ortak sınıf sohbetleri sürekli iletişim ve kolektif destek sembolü.

• Meme ve iç okul komikliği, ağda dolaşan yeni bir folklor formatı, öğrencileri birleştirir.

Sonuç: sembol olarak konsensüs ve çatışma

Bu şekilde, okulun sembolü, dinamik ve çok katmanlı bir sistemdir. Aşağıdakileri içerir:

1. Resmi sembolleri (armatür, marş, forma), üstten onaylanan.

2. Gayri resmi folkloru (ritüeller, efsaneler, yerler), aşağıdan doğan.

3. Anahtar kişileri, kurumun ruhunu temsil eden.

4. Materyal ortamı, anlam taşıyan.

Gerçek sembol, tek bir nesne değil, topluluk (öğretmenler + öğrenciler + mezunlar) ve paylaşılan uygulamaları kendisidir. Bu sistem, önemli bir psikolojik ve sosyal araçtır: kurumsal kimliği oluşturur, geleneklerin devamlılığını sağlar, başarıları motive eder ve öğrenme kurumunun duvarları içinde "kendiniz" hissi yaratır. Sonuçta, okul sembollerinin gücü, sıradan bir eğitim kurumunu "almamater" - zihin ve ruh için besleyici, annelik olan bir ana yapmak olan yeteneğinde yatıyor.

Permanent link to this publication: