Acı verici. Ellerinizi kolunda taşıdığınız torun, bir anda telefonu açmayı bırakır. Tek cümleyle yanıt verir. Doğum gününde emoji gönderir. Annemiz ihtiyaç duyulmaz hale gelir. Bu neden oluyor? Torun suçlu mu? Nasıl başa çıkılır? Bağlantıyı geri getirebilir miyim? Açıkça konuşalım.

Yaşam aşamaları

7 yaşına kadar: annemiz dünya merkezidir. Torun onu bekler, özler, hediyeyle mutlu olur. 7-11 yaş: arkadaşlar, okul, ilgi alanları ortaya çıkar. Annemiz hala önemlidir, ancak bir numarada değildir. 11-14 yaş: ergenlik ayaklanması. Torun büyükleri, annemizi de reddedebilir. «Sen eski, hayatımda anlamazsın». Bu normaldir. 14-17 yaş: ayrılma. Torun kendi hayatını inşa eder, annemiz arka planda kalır. Aramalar azalır. 18+: yetişkin torun iş, eğitim, aileyle meşgul olabilir. Annemiz bazen gözden kaybolabilir.

Önemli: bu kişisel bir kıskançlık değil, gelişim aşamalarıdır.

Anlaşmazlıklar ve kıskançlıklar

Annemiz torununun ebeveynlerini eleştirir (özellikle annesini). Torun duyduğunda kızmış olur. Annemiz baskı yapar: «Bana dinlemelisin, ben büyük annesin». Torun direniş gösterir. Annemiz torunu diğer çocuklarla karşılaştırır («Ama Masha...»). Annemiz sınırları saygı göstermez (mesajları okur, gizlice girer, dış görünüşü yorumlar). Annemiz sağlıkla şikayet eder, dikkat çekmek için ('Yakında ölürüm, sen ne yapacaksın...'). Bu manipülasyon, torun yorulur.

Çözüm: annemizin iletişim tarzını değiştirmesi gerekiyor. Eleştirmemek, baskı yapmamak, şikayet etmemek. Torunun hayatına değer vermek, değerlendirmeler yapmadan ilgilenecek.

Annemiz gerçekten engel olduğunda

Annemiz eğitim sürecine müdahale eder: «Çocuğa bu ilacı verme”, “Bu dersi gitme”. Torun ebeveynleri ve annemiz arasındaki kavgaları duyuyor, yoruluyor. Annemiz uzakta yaşıyor, ancak annesinden yönetmeye çalışıyor. Bu gerilim yaratır. Annemiz torunu cömertçe sever (para, hediyeler), ebeveynler karşı çıkıyor. Torun annemizi "cüzdan" olarak kullanabilir, değil yakın bir insan olarak.

Eğer annemiz ebeveynleri saygısızlık yapıyorsa, torun ebeveynlerin yanına geçer. Annemiz kaybeder.

Annemiz gerçekten neden gereksiz hale gelir

Acı, kıskançlık, gereksiz hissi, depresyon. “Ben ona hiç bir şey ifade etmiyorum”. Torunu suçlayabilir, ebeveynleri suçlayabilir. Manipüle edebilir (sağlık, para). Kapalı olabilir. Önemli: kendinizi suçlamayın. Bu sizin suçunuz değil. Bu yaşamdır. Diğer mutluluklara odaklanın: hobiler, arkadaşlarla sohbet, seyahatler. Zamanlamayı beklemeyin — kendiniz arayın, ancak suçlamayın.

Bağlantıyı geri getirmek nasıl mümkün (ihtiyacı varsa)

Baskı yapmayın. “Neden aramıyorsun?” bu baskıdır. Daha iyi: “Özledim, duymak isterim”. Ortak bir ilgi bulun. Bilgisayar oyunları? Annemiz basit oyunlar oynamayı öğrenebilir (örneğin, online satranç). Aynı diziyi izliyorsanız, mesajlaşıcıda tartışın. Danışmanlık isteyin. Gerekirse değil. “Futbolku nasıl seçmeliyim?” diye sorun. Onun özgürlüğüne saygı gösterin. İletişim istemiyorsa bir hafta boyunca aramayın. Özlerse arayacak.

Neden olmasa bile hediyeler. Sadece doğum gününde değil. Lezzetli şeylerle dolu paketler gönderin, ancak “Alındığında arayın” gibi taleplerde bulunmayın. Torun 25+ yaşında ise serbest bırakın. Sizin işiniz bitti. Artık kendisi.

Annemiz ihtiyaç duyulmadığında bu doğal bir aşamadır. Kimseyi suçlamayın. Sevgi nereye gittiğini biliyor, sadece formunu değiştiriyor. Günde birkaç telefon yok, ancak derin bir bağ var. Bazen annemize ayda bir "Sevgin var, baba" demek yeterli olabilir. Bu da yeterli.

Permanent link to this publication: