Emeklilik felsefesi 30 veya 40 yaşlarında düşündüğünden çok farklıdır. Bu, kaçınılmazla yetinmek değil, değerlerin bilinçli bir değişimidir. Kendisini bulan bir emekli, para ve kariyer için koşmak artık arzu etmez. Barış, sessizlik ve anlam arar. Onun felsefesi, geçmiş yılların sentezidir. Bu dünyaya bir göz atalım.

Zaman ana değer

Gençliğinde insan zamanını paraya satar. Yaşlılıkta ise zamanın tek tükenmez kaynağını anlar. Emeklilik felsefesi şunu söyler: Zamanı sana ihtiyacın olmayanlara harcamama. TV'deki sıkıcı programlara dayanma. Hoşgörü için konuşma. Zaman artık sadece senindir. Onu satın alamazsın, geri getiremezsin. Bu yüzden emekli, reddetmeyi, fazlalıkları çıkarmayı, saatinizi saldırılardan korumayı öğrenir. Bu egoludur, hayatta kalmaktır.

Aşırı sorumlulukluktan kaçış

Emeklinin felsefesi: «Bu artık benim savaşım değil». Dolar kurunu, siyaseti, çocuklarının hatalarını (onlar yetişkinler) umursamaz hale gelir. Dünyanın tüm yükünü omuzlarından下来. Bu, kolosal bir enerjiyi serbest bırakır. Emekli, on yıllardır ertelediği şeylere nihayet olarak vakit bulur: resim yapmaya, balık tutmaya, okumaya. Ona kimseye bir şey kanıtlaması gerekmez. Utopyalar kurtarmaz, çünkü uzun zamandır herkesin kendisi için ne yapmak istediğini anladı: ya batmak ya da yüzme.

Uyumsuzluğu kabul etmek

Emeklinin bilgelik, dünyanın ve insanların eksiklikleriyle barışmakta yatmaktadır. Evet, torunları mükemmel öğrenci olmadı. Evet, hükümet yalan söylüyor. Evet, sağlık artık eski gibi değil. Ama felsefe diyor: Savaşma, kabul et. Bu, yenilgiçilik değil, sinirleri tasarrufu. Emekli, her şeyin nedenleri olduğunu ve çoğu sorunun TV'yi kapatmak ve bir çay bardağı çay içmekle çözülebileceğini biliyor.

Yaşamın bir parçası olarak ölüm

Derin yaşlılıkta olan bir emekli, ölümü korkuyla değil merakla düşünür. Bu, rotanın bir parçasıdır. Felsefe, ona «çantayı» hazırlamaya yardımcı olur: anlaşamadığılarla barışmak, borçlarını ödemek, işlerini düzenlemek. Ölümü beklemiyor, ama yaklaşmasını da korkmuyor. Bu, sürekli acele eden gençlerin sahip olmadığı bir huzur verir.

Her güne şükran

Felsefe, uyandığınızda hastanede olmadığınızı ve cennette olmadığınızı sevinmek gerektiğini öğretir. Her geçen gün, bir hediye. Emekli, basit şeylerde mutluluk bulur: karın altındaki karın çatlaması, pyrojeğin kokusu, kediyi mırıldanması. Mutluluğu «sonra» ertelemez — çünkü bu «sonra» olmayabilir.

Emeklilik felsefesi, depresyon değil, bilinçli hafiflik. Bugün yaşamanın, geçmişi ve geleceği merak etmemenin yeteneği. Gençseniz, şu anda bu felsefeyi kullanmak, emekli olmayı beklemek yerine daha iyi olabilir.

Permanent link to this publication: