Гаврош и слон Бастилии: bir sakınakın hikayesi

Paris'in merkezinde, bir zamanlar tehditkar bir kalesinin yerinde yükselen bir meydanın ortasında, yedi on yıldır garip bir anıt ayaktaydı. Devasa, paslı, kimseye ihtiyaç duyulmayan bu anıt, sokak köylülerinin sığınakları, oyun alanları ve alay konusu haline geldi. Ancak bu alaycı bir falya, Victor Hugo'nun en parlak karakterlerinden biri olan küçük Parisli Gauguin'in kanatları altında yer buldu. İşte bu devasa filler, İmparatorluk ambisyonlarının simgesi olarak, çocukluktaki yalnızlık ve sokak özgürlüğünün bir simgesi haline geldi.

Napolyon'un Fildişi Aslanı: gerçekleşmemiş zafer

Bastille Meydanı'ndaki filliğin hikayesi 1808 yılında, Napolyon Bonaparte'nin Paris'i yeni bir imparatorluk başkenti haline getirmeyi hayal ettiği ve muazzam bir anıt yapmayı düşündüğü zamanlarda başladı. Kendi savaş zaferlerini ölümsüzleştirmeyi isteyen ve en başta Mısır seferini unutturmayı düşünen imparator, yıkılmış kale yerine 24 metrekarelik bir bronz filler yapmayı planladı. İspanyol askerlerinden ele geçirilen topçularla dökülecek bu fillerin içine vinç bir merdiven geçilecek, bu merdivenin üzerinde bir gözetleme kulesi olacak ve bu da bir çeşme ile birlikte yapılmış, dört su jeti ile imparatorluğun gücünü şehit etmekti.

Ancak bu ambisyonlu proje sadece kağıttan kaldı. Napolyon'un savaşları parasızlaşmaya neden oldu, bronzu top yapmaya harcandı ve statüler için kullanılmadı. 1813 yılında meydanın ortasına sadece bir full boyutlu çimentolu model yerleştirildi: ahşap bir çerçeve, çimento ile kaplıydı. Filler devasa bir büyüktü - 24 metrekare yükseklik ve 16 metrekare uzunlukta, ancak bronz devaya yerleştirilmediğinde Parisliler, hızla yıpranan bir model aldılar. İmparatorluk çöktü, filliğin metal olarak dökülmediği uzun yıllar boyunca meydanın ortasında kaldı,Napolyon'un hayal kırıklıklarının bir simgesi haline geldi.

Gavrosh'un göğüslerindeki yaşam: Gavrosh'un sakını

İşte bu paslı ve yaralı fillerin içine Victor Hugo'nun kahramanı. \"Çapulcular\" adlı romanında, on bir yaşındaki ve kötü niyetli Ténardier'in büyük oğlu olan bir Gauguin'dir. Anneleri tarafından terk edilen ve sokakta yaşayan, kendini geçindiren ve gerçek bir Paris sokak çapulcusu olan bir Gauguin'dir. Evleri olan bu filler, Bastille Meydanı'ndaki ahşap fillin içidir.

Statü inside, boş bir alanda, Gauguin kendine bir yuva kurdu. Onun yatak odası bile vardı - odanın bir köşesine yerleştirilmiş bir yastık ve battaniye ile kapatılmış bir alkov, fareslerden uzaklaştırılmıştı. Bir zamanlarGauguin'in yuvasını paylaştığı iki küçük çocuğa rastladığı sokakta. Onları kendi filline getirdi, onları besledi, sıcak tuttu ve onları küçük kardeşler gibi büyüttü, bilmeden kendi küçük kardeşlerini bulmuştu. Anneleri tarafından bir yabancıla satılan.

Hugo için filler mükemmel bir sembol oldu: devasa ama boş ve faydasız bir imparatorluk kibirinin sembolü, sokak çocuğunun sığınaklarına ev sahipliği yaptı. Güçlü bir anıt, toplumu sokaklara atanların bir sığınak haline geldi.

Gavrosh ve onun filli: büyüklerin dünyasına karşı ayaklanma sembolü

Gauguin sadece bir sokak çocuğu değildir. Paris sokaklarının sesi, direniş ve özgürlüğün ruhu. Kendi kanunlarına göre yaşıyor ve yetkili kabul etmiyor. 1832 yılının Haziran ayında barikatlarda, republikanik idealleri korumak için ölür ve evi filliği - hükümdürlüğün bir sembolü, kendi krallığına dönüştürdüğü için büyüklerin dünyasına karşı bir mücadele verir.

Bu zıtlık, Gugo'nun tasarımı büyüktür. Bastille Fildişi Aslanı, askeri zaferleri övme amacıyla yapılmıştı, kimseye ihtiyaç duyulmadı. Ancak bu devasa heykel, romanın en özgür ve cesur kahramanının sığınak bulduğu yer oldu. İmparatorlukun tanıtılması için yapılmış devasa bir heykel, sokak özgürlüğünün ve insan kardeşliği sembolü haline geldi.

Fillin sonu ve imajın ebediyete yürümesi

Filler 1846 yılına kadar meydanda durdu. O zamana kadar bu kadar yıprandı ki tehlikeli hale geldi. Çıkartıldı ve 1840 yılında yerine bugün hala duran Temmuz ayı sütunu kondu. Napolyon'un muazzam tasarımı geriye kalmadı.

Ancak Victor Hugo sayesinde filler ebediyete yürüdü. \"Çapulcular\" milyonlarca okuyucu, içinde küçük bir isyanın oturduğunu hayal ediyorlar. Gauguin'in adı sokak çocukları için bir terim haline geldi ve Bastille Fildişi Aslanı, insanlığın en büyük eserlerinden birinin nasıl yeni bir anlam bulduğunu simgeleyen bir sembol haline geldi.

Bugün Gavroş'u hatırladığımızda sadece bir karakter görmüyoruz. Sokakta yalnızca çökmüş kalıntıları görmek yerine, evini bulabilen bir çocuğu görüyoruz. Bu, Victor Hugo'nun dünyaya verdiği imajın ana gücü.

Permanent link to this publication: