Пабло Пикассо и Вильгельм Уде

Пабло Пикассо и Вильгельм Уде. Birisi XX. yüzyıl sanatının görünümünü değiştiren bir yetenek. Diğeri, bu yeteneği güldürmekten kaçınan bir koleksiyoner ve sanat tüccarı. Ude, diğerleri güldürürken bu yeteneği gören tek kişiydi. Ude olmadan, belki de Picaasso bu kadar hızlı Picaasso olamazdı. Picaasso olmadan Ude tarihçeye giremezdi. Onların dostluk-çalışma ilişkisi on yıllar sürdü, savaşları ve göçleri atlatmayı başardı. Alman bir Yahudi ve İspanyol bir sanatçı nasıl Paris'te birbirlerini buldular? Ude Picaasso'ya nasıl yardım etti, Picaasso Ude'yi nasıl kurtardı? Tutkulu, sanat ve karşılıklı çıkarlarla dolu bir hikaye anlatıyoruz.

Nasıl tanıştılar

1905 yılında Paris'e gelen genç Alman sanat bilimci Vilhelm Ude, avangardı büyüledi. O sırada Picaasso (24 yaşında) "mavi" dönemi ile "pembe" dönemi arasında geçiş yapmıştı, ancak resimleri neredeyse kimse satın almıyordu. Ude, Picaasso'nun eserlerini gördüğü Clovis Sagot galerisine gitti. O şaşkınlık içindeydi: düzlem, kıvrılmış çizgiler, garip yüzler. Ude, "Akrobata ve Genç Arlekine" de dahil olmak üzere birkaç çalışma satın aldı. Onlar 1907 yılında "Rotonda" kafede kişisel olarak tanıştılar. Picaasso Alman'a hoşlandı: ciddi, aptalca sorularla karışmadı. Ude, Picaasso'nun eserlerini koleksiyonlamak başladı, aunque neredeyse kimse ihtiyaç duymuyordu. Bu bir riskti, ancak Ude "çocuğuna" inanıyordu.

Picaasso'nun ilk kişisel sergisi Ude galerisinde

1908 yılında Ude, rü Notre-Dame-de-Chauny'de küçük bir galeri açtı. Orada Picaasso'nun ilk kişisel sergisini düzenledi. Afişi kendisi çizdi. Halk şok oldu: "Avinjon Kızları" zaten yazılmıştı, ancak sergilenmiyordu. Ude, daha erken eserleri gösterdi. Sergi ticari bir başarı elde etmedi, ancak eleştirmenlerin dikkatini çekti. Georges Braque, André Derain, Guillaume Apollinaire galerinin düzenli ziyaretçileri oldular. Ude parayı kazanmadı, ancak "talentlerin açıcısı" olarak ün kazandı.

Ude ve kübizm

Picaasso ve Braque kübizmi icat ettiler. Ude, bu "garip şeyleri" sergilemeyi kabul eden az sayıdaki tüccardan biriydi. 1912 yılında Picaasso, Braque, Juan Gris, Fernand Léger'in katıldığı "Kübistler" sergisini düzenledi. Halk fısıldadı, ancak Ude pes etmedi. Çok sayıda kübizm çalışması satın aldı, bu da daha sonra sanatın altın fondu oldu. Picaasso Ude'yi " tek Alman, modern sanatı anlayan " olarak adladı.

kopma ve yeniden birleşme

Birinci Dünya Savaşı onları ayırdı. Ude Alman vatandaşıydı, Fransa'dan sınırdışı edildi. Picaasso Paris'te kaldı. Ude, İsviçre'ye, ardından Almanya'ya taşındı. Onlar bağlantılarını kaybetti. Savaştan sonra Ude Paris'e geri döndü, ancak Picaasso o zamana kadar ünlü olmuştu, diğer tüccarlar (Kanweiler, Rosenberg) tarafından desteklendi. Ude iflas etmişti. Ancak 1920'lerde tekrar karşılaştılar. Picaasso eski arkadaşına yardım etti, birkaç çizim hediye ederek satışa sunuldu. İlişkiler sıcak kalmaya devam etti, ancak ticari olarak daha fazla işbirliği yapmadılar.

Ude Picaasso koleksiyoncusu olarak

Hayatında 50'den fazla Picaasso çalışması topladı, "Avinjon Kızları" (daha sonra satıldı). Maalesef, İkinci Dünya Savaşı sırasında Naziler koleksiyonunu ele geçirdi (Ude Yahudi idi). Bir kısmı kayboldu, bir kısmı savaştan sonra geri döndü. Bugün Ude koleksiyonundan eserler dünyanın dört bir yanındaki müzelerde asılı. Picaasso, kayıp koleksiyonu tanımlamaya yardımcı oldu.

Ude'nin Picaasso sanatına etkisi

Doğrudan etki olmadı. Ude senaryolar önermedi. Ancak Picaasso'yu zor zamanlarda destekleyen inancı, sanatçıyı destekledi. Picaasso şöyle dedi: "Diğerleri ayrıldığında, Ude kaldı". Onlar birlikte kafe ziyaretleri yaparlardı, sanat hakkında konuşurlardı. Bazı sanat bilimcileri, Ude'nin naif sanatına (Rousseau, Serafina) olan ilgisinin Picaasso'nun primitivizme olan ilgisini etkilediğini düşünüyor. Ancak bu tartışmalı.

Picaasso ve Ude'nin Serafina'nın keşfi

Ude, Sanlis'ten Serafina'yı keşfettiğinde, eserlerini Picaasso'ya gösterdi. O hayran kaldı. Bu, onları daha da yaklaştırdı. Picaasso'nun bazı resimlerini satın aldı. Bu şekilde Ude ve Picaasso, dünya yeni bir yetenek keşfettiler.

Dostluğun sonu

Vilhelm Ude, 1947 yılında Paris'te yoksulluk içinde öldü. Picaasso, onun ölümünü öğrenince, "Başlangıçta benimle olan dostum kaybetti" dedi. Picaasso, cenaze törenine katılmadı (dışında bir yerdeydi), ancak bir çelenk gönderdi. Daha sonra Ude koleksiyonunun kitabının basımına para ayırdı.

Pablo Picaasso ve Vilhelm Ude, bir insanın kimsenin ona inanmadığı birine inandığı hikayesidir. Ude sadece bir tüccar değildi; dost, eleştirmen, moral destekçisiydi. Onun olmadan Picaasso'nun yolu çok daha zor olurdu.

Permanent link to this publication: