Kurt — dünyadaki en karşıt ve anlamlı simgelerden biridir. Onun hali, aynı zamanda şiddetlilik, alçaklık ve katılıklık, aynı zamanda cesaretle, askeri şeref, çocuklarına olan bakım ve aileye olan sadakatini yansıtır. Bu ikiliyet, kurtun hem korkunç bir avcı, sürü için tehlikeli olan hem de avcı özellikleri ile saygı gören totem bir hayvan olduğu için ortaya çıktı.

Slavik geleneğinde: totemden yılanın dönüştüğüne

Slaviklerde kurt, hem korku hem de saygı duygusu uyandırırken özel bir yer alırdı. Onun, birçok kabile için totem atalarından biri olarak saygı görürdü ve bu hatırlama yıllarca sürdü. Korkardılar, aynı zamanda onurlandırırlardı; «kahverengi», «şiddetli» olarak alaycı bir şekilde adlandırırlardı. Hayvanın gerçek adını seslendirmezlerdi.

Slavik masallarında kurt, sıkça dünyalar arasındaki rehber olarak ortaya çıkar,包括冥界。Örneğin, «İvan-Kraliçinin Kahverengi Kurtu Hikayesi'nde» onun akıllı bir yardımcı ve danışman olarak ortaya çıkar. Ancak kurtun karanlık doğası da kendini gösterirdi: onun hışırtısı, açlık, savaş veya sert kışa dair kötü bir habercidir.

Slaviklerde yılanın dönüştüğü kurt inançları da yaygın olarak yaygınlaştırılmıştır. Bir büyücü, bir dalı bir pençeye batırsa, kurt haline dönüşebilir ve o dalın yerinde kaldığı sürece o şeride koşabilir.

Antik ve Skandinav kültürlerinde: şeref, kızgınlık ve kaos

Antik kültürde, kurt tek yanlımn olumsuz bir karakter değildi. Antik Yunanistan'da, Apollon'un kutsal hayvanıydı. Apollon, kurtun hali alabilir ve annesi Leto yılanın hali alırdı. Apollon'un Delphi tapınağında bile kutsal yılanın bronz heykeli vardı.

Antik Roma'da, kurt, savaş tanrısı Mars'a adanmıştı ve zaferin bir işareti olarak hizmet etti. En ünlü Roma mitolojisi, Roma'nın efsanevi kurucuları olan Romulus ve Remus'u emziren yılan hikayesidir. Bu tablo, bakım, güç ve annelik olarak sembolleştirilir.

Skandinav mitolojisi, kurtu ikiyüzlü olarak temsil eder. Bir yanda, tanrı Loki'nin çocuklarından devasa bir yılan olan Fenrir, kaosun yıkıcı güçlerini simgeler. Ragnarök gününde güneşi yutup Odanın en büyük düşmanını öldürecektir. Diğer yanda, Odin'in iki yılanı Geri ve Freki, onun ruhunu ve zihnini simgeleyen sadık arkadaşlarıdır.

Göçebe halklarında: totem ve «yılan ruhu»

Çoğu Türk ve Moğol halklarında yılan, atalarından birinin ve askeri şerefin sembolü olarak saygı görürdü. Türklerin kökeni ile ilgili efsane, onların destanlarında geniş ölçüde yaygındır. Yılan, çölde zor koşullarda hayatta kalmak için gerekli olan dayanıklılık, dayanıklılık ve «yılan karakteri»ni simgeler.

Çağdaş Türkiye'de Kemal Atatürk'ü «Kahverengi Yılan» olarak adlandırırlardı, bu da en yüksek bir saygı işareti olarak nitelendirilir. Kirgiz, Altay ve Yakutlar'da yılan da destanda atalar olarak yer alır.

Dünyanın diğer kültürlerinde: tanrıdan şeytana

Hz. İsa'lıkta

Hristiyan geleneği, diğer很多yğlıkların aksine, yılanı kötülük ve şeytana sembolü olarak yapmıştır. Yılan, inananların düşmanı, kutsuzluk, şiddet ve alçaklık simgesidir.

Asya halklarında

Çinli folklorunda yılan, cinsel arzular, şiddet ve açgözlülükle ilişkilendirilir. Hint mitolojisi'nde așvini, gecesi yılanından kuşları kurtarmak için gelir.

Kuzey Amerika'da

Bazı yerli Amerikan kabilelerinde yılan, dansın sembolü olarak görülür ve ruhlarla ve ruhların cehenneme gitmesine eşlik eder. Ancak diğer kabileler, örneğin Navaho, yılanları yılanın derisini giyen kılavuzlar ve büyücüler olarak korkarlar.

Sırbistan'da

Sırbistan'da, diğer birçok komşu kültürün aksine, yılan şans getiren ve hatta hasadı öngören olarak saygı görür.

Çoklu kültürün tek bir simgesi

Yılanın, farklı ulusların destanlarında doğmuş hali, iki ana fikri birleştirir: bir yanda bir savaşçı yalnız, güç, dayanıklılık ve kızgınlığın sembolü; diğer yanda kötülük, tehdit ve kaosun sembolü. Aynı zamanda, yılan sıkça aileye olan sadakat, çocuklarına olan bakım ve yüksek ahlakı simgeler. Bu ikiyüzlü doğa, yılanı insanlık tarihinin en tanınmış ve önemli sembollerinden biri yapar — atalarımızın totem hayvanlarından modern heraldik ve kültürdeki görüntüsüne kadar.

Permanent link to this publication: