Троi'nun ünlü hazinelerinin tarihi, II. Dünya Savaşı sonrasında Almanya'dan Sovyet ordusu tarafından çıkarılan ve Moskova'da ortaya çıktığı andan itibaren, uluslararası bir tartışma konusu oldu. Almanya on yıllardır, koleksiyonu geri almak için düzenli diplomatik girişimlerde bulunmuştur ve bu girişimler, koleksiyonun yasadışı taşınması konusunda ısrar etmiştir. Ancak bu çabalar, her zaman Rusya'nın tutumuyla çarpışmıştır; Rusya \"Troya altınları\"nı, Nazi Almanya'nın ülkeye verdiği devasa zarar için yasal askeri tazminat olarak görmektedir.

Diplomatik mücadele ve hukuki argümanlar

Soğuk Savaş'ın sona ermesi ve koleksiyonun Moskova'da bulunduğu gerçeğinin kabul edilmesi ardından, Almanya taleplerini hızlandırdı. Alman tarafının ana argümanı, 1990 yılında SSCB ile imzalanan ve dostane ilişkiler anlaşması olarak bilinen iki taraflı anlaşmalar ve 1992 yılında Rusya ile imzalanan kültürel işbirliği anlaşmasıydı. Her iki belge de taşınan kültürel değerlerin karşılıklı olarak geri verilmesi hakkında hükümler içeriyordu.

Ancak Rusya bu yükümlülükleri farklı bir şekilde algıladı. 1995 yılında Devlet Duma, geri dönüşü donduracak şekilde özel bir federal yasa kabul edilene kadar askıya alınan bir moratoryum kabul etti. Alman uzmanları ve politikacılar, Başbakan Helmut Kohl de dahil olmak üzere, üst düzeyde Moskova'ya baskı yapmaya çalıştılar, ancak görüşme katılımcılarının ifadelerine göre bu çağrılar bir kopuşa yol açmadı. Elçin hükümeti ve ardından gelen yönetimler, değerlerin geri dönüşünün sadece tüm askeri esirlik sorunuyla ilgili kapsamlı bir çözüm bağlamında mümkün olabileceğini savundu; Almanya'nın Rusya'ya savaş sırasında verdiği zararları, kültürel eserlerin yok edilmesini de içeren tazminat ödemek zorunda kalması gerektiğini savundu.

Rusya'nın görüşü: zafercinin hakkı

Rusya'nın, en çok uzun yıllar boyunca GMIİ A. S. Puşkin'in direktörü olan İrina Antonova tarafından açıkça ifade edilen görüşü, Troya hazinelerinin yasal askeri bir esirlik olduğunu içerir. Almanya'nın iddialarına yanıt olarak, Nazi'nin Rusya'dan çıkarılan Altın Oda'nın akıbeti üzerine karşı argümanlar sıkça öne sürüldü. Sovyet yönetimi ve onların halefleri, çıkarılan kültürel mirasa \"esirlik\" olarak değil, savaşın verdiği zararlar için tarihsel bir adaletin bir kısmı olarak bakmışlardır. Sonuç olarak, tüm müzakereler çıkmaza girmiş ve daha önce imzalanan diplomatik anlaşmaların geri dönüş kısmı yerine getirilmemiştir.

Şifreli kaldırma olayı ve 1996 yılı sergisi

1993 yılında atılan ilk adım, Rusya'nın koleksiyonun kendisinin elinde olduğunu resmen doğrulaması oldu. Ekim 1994 yılında Alman uzmanları, hazinelerin doğruluğunu ve iyi durumunu doğrulamak için sergilere izin verildi. Ancak, 1996 yılında Puskin GMIİ'sinde açılan \"Henri Schliemann'ın kazılarından Troya hazineleri\" sergisi, bir dönüm noktası oldu.

Almanya tarafından provokasyon olarak algılanan bu sergi, diplomatik baskıyı artırdı. Alman tarafı, serginin tek taraflı olarak ve yasal sahibi ile istişare edilmeden düzenlendiğini iddia etti. protestolar ve diplomatik notlara rağmen, Moskova, kendisini koleksiyonun tam hak sahibi olarak gördüğünü ve bu hakını sergileme şeklinde gösterdi.

İlgi çatışması: Türkiye'nin rolü

durum, Troya hazinelerinin Şlieman tarafından Türkiye topraklarından yasadışı olarak çıkarıldığını iddia eden üçüncü bir taraf olan Türkiye'nin varlığıyla daha da karmaşık hale geldi. 2012 yılında, ABD ve Almanya'dan bazı diğer eserlerin başarılı bir şekilde geri getirilmesiyle ilhamlanan Türkiye, Priamos hazinesinin üzerindeki haklarını iddia etti. Ancak Rusya tarafı, Ankara'nın iddialarını sürekli olarak göz ardı etmiştir; Rusya, Şlieman'ın çıkarılması sorununun 19. yüzyıl tarihinin bir parçası olarak görmüş ve Rusya ile Almanya arasındaki modern hukuki anlaşmazlıklarla ilgili olmayan bir sorun olarak görmüştür.

İade olasılığı

Alman diplomatik çabaları ve ilişkilerin dönemsel olarak şiddetlenmesi (nakit politikacıların kültürel etkinlikleri kullanarak protesto ifade ettiği bazı olaylar dahil), \"Troya altınları\" hala Rusya'da saklanmaktadır. Eserlerin büyük kısmı, Puskin GMIİ'sinde kalıcı sergide yer alırken, aynı hazinenin bazı diğer buluntuları, Devlet Ermitajı'nda sergilenmektedir. Koleksiyonun Almanya'ya geri verilme olasılığı son derece düşüktür: Rusya'nın, müze topluluğu ve politikacıların çoğunluğunu desteklediği tutumu değişmemiştir.

Permanent link to this publication: