Çocuklarına karşı sahte suçluluk hissi: Ebeveynin “olarak” ifadesi bir hapisanesi haline gelir

Belirsiz bir şekilde gelir. Çocuk uyuduğunda, siz çayınızı içmek için mutfakta oturduğunuz akşam. Geçen günü aklınızda tekrarlar: Yeterli zaman, yeterli ilgi, çok sert ton, çok az oyuncak. İçinizde bu yapışkan, akışkan hisler başlar, suçluluk adı verirsiniz. “Kötü bir anneyim”, “Yeterince iyi bir baba değilim”, “Çocuğum daha fazlasını hak ediyor” gibi düşünceler içinde kalırsınız. Bu his, hemen hemen her ebeveynin tanıdığı bir şeydir, ancak çoğu kişi, bunun büyük bir kısmının sahte olduğunu anlamaz. Bu, gerçek başarısızlıklarla ilgili değildir, idealist ideal ve kimse tarafından belirlenmemiş beklentilerden doğar. Bu durumdan kurtulmak için anlamanız gerekir: Çocuğumuza gerçekten ne vermemiz gerektiğini, ne sahte borç duygusu, dışarıdan dayatılmış bir yanılmayı anlamak.

Sahte suçluluk hissinin nereden geldiği

Sahte suçluluk hissi, gerçek bir hata sonucu değil, gerçekle arasındaki uyuşmazlık sonucu “iyi ebeveyn” idealine gelir. Bu imaj, birçok kaynaktan yapılmıştır: Annelerin mükemmel kahvaltılara ve gülümseyen çocuk yüzlerine sosyal medyada paylaştığı; “Her zaman doğru bilen” arkadaş ve akrabaların tavsiyeleri; kendi çocukluk yaralarınız ve “Benimkilerininkinden daha iyi olmalı” inancı. Sonuç olarak, aynı anda mükemmel bir eğitmen, arkadaş, maddi destek ve psikoterapist olmak gibi imkansız şeyler talep ederiz. Ve başaramadığımızda kendimizi suçlu hissederiz. Ancak düşünün: Gerçek bir çocuk, mükemmel bir anneye veya babaya mı ihtiyaç duyuyor? Yoksa bazen yorgun, hata yapar ve aynı zamanda ebeveyn olarak öğrenen gerçek bir insana mı ihtiyaç duyuyor mu?

Gerçekten çocuğumuza ne vermemiz gerektiği

Başlamak için gerçek, ayrılmaz ebeveyn sorumluluğunun ne olduğunu. Bu, sonsuz cihazlar değil, üç yaşından itibaren kurslar ve mükemmel bir ev düzeni değil. Çocukların sağlıklı, mutlu ve bağımsız olarak büyüyebilmesi için gerekli temel şeylerdir.

Öncelikle, bu güvenlik. Fiziksel güvenlik: Çocuk, kendisine vurulmayacağını, tehlikeye atılmayacağını, sağlığına ihmal edilmeyeceğini bilmelidir. Duygusal güvenlik: Kendi duygularına sahip olma hakkına sahip olmalı, kızgınlık, üzüntü, korku ifade etmemekten korkmamalı, çünkü ebeveynlerinin kendilerini reddedeceğini veya cezalandıracağını bilmelidir. Çocuk, herhangi bir not için değil, sadece var olmasından dolayı sonsuz sevgiye sahip olduğunu bilmelidir. Bu, ebeveynlerin kurallar ve sınırlar öğretmemesi anlamına gelmez — bu, cezanın sevgiyi kaybetmek anlamına gelmez.

İkincisi, ilgi ve varlık. Saat sayısı değil, kalitedir. Çocuğa, telefonuna gömülü olarak oturmuş ve mekanik olarak “Evet” diyen bir ebeveyne ihtiyacı yoktur. Onun dinlenmesi, sorularının göz ardı edilmemesi, mutluluklarını paylaşması gerekmektedir. Bu, 24/7 mevcut olmak anlamına gelmez, ancak belirli zamanın gerçekten çocuğa ait olduğunu anlamak gerekmektedir.

Üçüncüsü, hatalardan öğrenme fırsatı. Çocuğa, mükemmel çözümler değil, denemek, hata yapmak ve hata bir felaket olmadığını görmek için fırsat vermek gerekmektedir. Ebeveynler, her başarısızlıktan kurtulmak yerine, düşüş anlarında destek sağlamalıdır.

Çocuğa ne vermemiz gerektiği

İşte burada sahte suçluluk hissinin başlangıcı. İşte burada sık sık istenenle zorunlu olanı karıştırıyoruz.

Çocuğunuza istediği her şeyi vermek zorunda değilsiniz. Marka ürünleri, en yeni telefon, yıllık bir tatil — hepsi hoş ama temel bir ihtiyaç değil. Seçkin koşullarda büyüyen, ancak sevgi dolu ebeveynleri olan bir çocuk, her şeyi elde eden ama sevgi almayan bir çocuktan çok daha mutlu olacaktır.

İdeal bir baba veya anne olmak zorunda değilsiniz ve her zaman hata yapamazsınız. Kötü bir ruh hali, yorgunluk, rahatsızlık haklıdır. Önemli olan bu duyguları gizlemek değil, dürüstçe söylemek: “Yorgunum, kendime biraz zaman ayırmam gerekiyor”. Çocuk, duygularınızı anlamak için sizi öğrenir ve duygularınızı gizlerseniz, kendi duygularıyla başa çıkamayacak.

Kendi hayatınızı, kariyerinizi, ilişkilerinizi çocuğunuz için fedakarlık etmek zorunda değilsiniz. Sağlıklı ebeveynler, her şeyi bırakmış olanlar değil, kendilerini koruyanlardır. Çocuk, mutlu ebeveynlere ihtiyaç duyar, değil müzakereciler. Eğer işiniz size mutluluk getiriyorsa, bu suçluluk hissi için bir neden değil, bir örnek.

Çocuğunuza psikoterapist olmak zorunda değilsiniz. Onun desteği, arkadaşı, rehberi olabilirsiniz, ancak tüm acılarını sizin omuzlarınıza almanız gerekmez. Bazen en iyi yardım, cevabı bilmeyi kabul etmek ve profesyonel yardım istemek.

Sahte suçluluk hissi, manipülasyon aracı olarak

Sahte suçluluk hissinin sadece içsel gereksinimlerden değil, aynı zamanda manipülasyonlardan da kaynaklandığını anlamak önemlidir. Özellikle büyük yaşta bir çocuk, bu zayıf bir çizgiyi kullanarak istediğini elde edebilir. “Sen asla benimle zaman geçirmezsin” — gerçek olabilir, ancak bir başka satın alma veya izin için bir yol olabilir. Bu durumda ebeveynin görevi, gerçek ihtiyacı ve caprici arasındaki farkı anlamaktır. Bu, çocuğun sözlerini göz ardı etmek anlamına gelmez, ancak onları kesin gerçek olarak kabul etmek anlamına da gelmez. Kendinize şu soruyu sorun: “Bu sözlerin arkasında ne var? Çocuğumun gerçekten neye ihtiyacı var?”. Çoğu zaman, bu dikkat değil, bir şeydir ve dikkat vermek suçluluk hissi olmadan, kendi seçiminize göre yapılabilir.

Sahte suçluluk hissinden kurtulma

Sahte suçluluk hissinden kurtulmak, zaman ve bilinç gerektiren bir süreçtir. İlk adım, bu hissinin var olduğunu kabul etmek, ancak ona güç vermemek. “Kötü bir ebeveynim” düşüncesiyle kendinizi yakaladığınızda, durun ve “Bu düşüncenin temeli nedir? Gerçek kanıtlar var mı? Yoksa bu sadece endişem mi?” sorusunu sorun. Çoğu zaman, kanıtlar yoktur, sadece ideale uymama korkusu vardır.

İkinci adım, gerçek hatalardan sahte inançlardan ayrılmak. Çocuğunuza kızdığınızda, özür diler ve yanlış yaptığınızı açıklar. Çok pahalı bir oyuncak satın almadığınızda, bu bir hata değil, bir ebeveyn seçimidir. Yapamadığınız veya yapmak istemediğiniz şeyler için özür dilmemeniz gerekmez.

Üçüncü adım, kendinize “Yeterince iyi” demek. Bu, kendini tatmin etmek değil, gerçekçi bir değerlendirme. İdeal olmamak zorunda değilsiniz, yeterince iyi olmak zorundasınız. Psikolog Donald Winnicott “Yeterince iyi annesi” kavramını getirmiştir — mükemmel olmayan, ancak çocuğun temel ihtiyaçlarını karşılayan ve onun gerçekliğle karşılaştığında gelişimine izin veren. Bu, en sağlıklı ebeveynlik yaklaşımıdır.

Dördüncü adım, destek aramak. Diğer ebeveynlerle konuşun, şüphelerinizi paylaşın. Çoğu zaman, “kötü” hatalarınız, herkesin yaşadığı şeylerdir. Bu, durumu normalleştirir ve izolasyon yükünü azaltır.

Çocuk, hayatınızın anlamı olmamalı

Bu sert bir ifade, ancak gerçek. Çocuk, hayatınızın tek anlamı olmamalıdır. Eğer tamamen çocuğunuza kayarsanız, ona önemli bir örnek vermezsiniz — bir yetişkinin, ilgi, arkadaşlar, işi olan bir yaşam sürdüğünü görmesi. Çocuk, hayatın sona ermediğini ve ebeveynlerin mutluluğunun egosentrik olmadığını görmelidir. Eğer çocuğunuza dedesiyle bırakmak veya spor salonuna gitmek için suçluluk hissi duyuyorsanız, unutmayın: Onu terk etmiyorsunuz, ona herkesin kendi alanına sahip olma hakkına sahip olduğunu öğretiyorsunuz. Bu, yaşam boyu sürdürecek bir ders.

Kendine güvenmek, en büyük antitip

Sahte suçluluk hissi, güvensizlikten beslenir. Kararlarımızdan şüphe ettiğimizde, içsel eleştirmene karşı savunmasız hale geliriz. Ancak kendimize güvenmeyi öğrendiğimizde, yolumuzu seçtiğimizi anladığımızda, bu hisi bırakabiliriz. Kendine güvenmek, hata yapmamak anlamına gelmez. Hatalardan ders çıkarmak, kendimizi suçlamak yerine. Ebeveynlik, bir sınav veya geçilecek veya geçilemeyecek bir hata değil. Her gün biraz daha iyi olmak için öğrenme sürecidir. Bu yeterlidir.

Sonuç

Çocuklarına karşı sahte suçluluk hissi, kendi hayatımıza yansıttığımız bir gölge. Bu, bizi daha iyi yapmaz, bizi endişeli ve tükenmiş yapar. Bu hissinden kurtulmak, kendimize imkansız şeyler talep etmekten kaçınmak, hata ve yorgunluğa hakımızı tanımak, tanrılar olmadığımızı ve insan olduğumuzu kabul etmek demektir. İdeal olmamak zorundayız. Sevgi dolu ve dürüst olmak zorundayız. Eğer buyi

Permanent link to this publication: