Çocuk pencereden bekliyor. Baba geldiğini vaat etti, ama anna dedi: «Gelmez». Ya da baba telefon ediyor, anna telefonu alıyor ve diyor: «Onunla konuşmak istemiyor». Bu suskun duvarın arkasında, çocukluğunu çalınan küçük bir insanın kaderi var. Oyuncaklar değil, şekerler değil — ona hem annesinin hem de babasının sevilmesi ve sevilmesi hakkı çalındı. Bu, annenin (veya diğer akrabalar) çocukla annenin ayrı yaşayan babayla iletişimi kasıtlı olarak engellediği bir durumdan bahsediyor. Bu, yetişkinlerin arasındaki bir kavgadan ibaret değil, yaşam boyu süren bir yaradır.

Çalınan çocukluğun anlamı nedir

Çocukluk, çocuğun annesi ve babası olan bir dünyayı kurduğumuz bir zamandır. Ebeveynler birlikte yaşamıyor olsa bile, baba bu dünyanın bir parçası kalır. Annenin görüşmeleri yasaklaması, telefonlara yanıt vermemesi, çocuğu babaya karşı karşıtlığa yönlendirmesi («Onun seni terk ettiğini”, “Ona seni umursamıyor” gibi), çocuğun ruhunun büyük bir parçasını çıkarır. Çocuk kim olduğunu anlamaz hale gelir. Kendisini suçlar. Dayanak noktasını kaybeder.

Bu hırsızlık Ceza Kanunu'na göre hırsızlık suçunun unsurlarına sahip değildir, ancak sonuçlar herhangi bir kayıptan daha kötüdür. Çocuk, erkeklerin gereksiz olduğunu, sevginin güvensiz olduğunu, her yakın kişinin ortadan kaybolabileceğine inanabilir. Çalınan çocukluk, bir metafor değil. Çocukların ebeveynleri ayrıldıktan sonra birinin diğerinin hayatından yok olduğunu ve psikologlar tarafından yetişkinlere koyulan bir teşhistir.

Annenin çocuğu babasından ayırma şekli

Yöntemler doğrudan ve gizli olabilir. Doğrudan: Babayı kapıdan reddetmek, çocuğu hafta sonu bırakmamak, babanın telefonlarına yanıt vermemek, hediyeleri teslim etmemek. Gizli: Çocuğa babasından kötü şeyler söylemek, onun dış görünüşünü, gelirini, yeni eşlerini alay etmek, çocuğu birbirleri arasında seçim yapmaya zorlamak (“Ona gidersen, ağlayacağım”). Zamanla çocuğun ‘Baba İzolasyon Sendromu’ (Parental Alienation Syndrome) adı verilen bir şey gelişir — çocuğun objektif bir neden olmaksızın babayı sevmesine başlar.

Annenin, yaptığı şeyin kötü olduğunu anlamadığı sıkça olur. Ona göre, çocuğu ‘kötü insan’dan koruyor veya eski kocasına intikam alıyor. Ancak çocuk, annesinin kızgınlığını psikolojik olarak ödeyecek.

10 yaş ve üstü çocuğa olan sonuçlar

On yaşındaki bir çocuk çok şey anlar. Adaletsizliği hisseder, durumu değiştiremez. Annesine kızar, ama onu kaybetmekten korkar. Babasını özler, ama bunu ifade edemez. Tipik sonuçlar: nevrotik tepkiler (konuşma terkediciliği, titreme, idrar kaçırmak), saldırganlık, içe kapanıklık, akademik başarısızlık, yetişkinlere olan güvenin kaybedilmesi. Ergenlik döneminde bu tür bir çocuk evden kaçabilir, uyuşturucu deneyebilir, erken yaşta düzenli cinsel ilişkiler kurabilir - acıyı bastırmak için.

Babanın uzun süreli olarak çocuğu ayırması (bir yıldan fazla), ilişkinin sonsuza dek bozulmasına yol açabilir. Daha sonra iletişim yeniden kurulsa bile, eski yakınlık geri dönmez.

Baba ile iletişimi engelleyen anneye ne yapmak gerekir

İlk olarak, saldırıya karşılık saldırı vermeyin. Eve zorla girmek, tehdit etmek, kızgın mektuplar yazmak. İkincisi, her engel olayını kaydedin: Konuşmaları kaydediciyle kaydedin (eğer bölgenizde yasal olarak izin verilirse), mesajları saklayın, tanıklık toplayın (komşular, öğretmenler, öğretmenler). Üçüncüsü, çocuk haklarının ihlal edildiği iddiasıyla bakım ve denetim kurumlarına başvurun. Dördüncüsü, iletişim düzenini belirleme davası açın. 2026 yılında mahkemeler, ayarlamaları kanıtlarsa, anneler aleyhine daha fazla karar veriyor.

Annenin paralel olarak psikologla çalışması, çocuğa kendi acısını aktarmamak için gerekli. Ve - pes etmeyin. Düzenli olarak kendinizi hatırlatın: kartlar göndermek, üçüncü kişiler aracılığıyla hediyeler göndermek (örneğin, okul). Sevgi her zaman duvarları delmez, ama çoğu zaman çatlaklar açar.

Çocuk ne hissediyor ve ona nasıl yardım edilir

Bu metni okuyan anneler, vicdanınız sızarsa durun. Kendinize sorun: «Çocuğumu mutlu etmek istiyorum mu yoksa eski kocama intikam almak mı istiyorum?». Çocuğunuzun babasından bahsetmekten sonra üzgün olduğunu, geceleyin ağladığını, içe kapanık olduğunu fark ediyorsanız, acil olarak davranın. Görüşmeleri izin verin. Şart koymayın. Sonra “Neler söyledi?” diye sormayın.

Erişimi olmayan bir baba, çocuğa bir mesaj ulaştırmak için bir yol bulmalıdır: “Seni seviyorum, seni terk etmedim, sen için savaşıyorum. Bu senin suçun değil”. Bazen öğretmen aracılığıyla gönderilen bir mektup yardar. Bazen - okul psikologunun annenin haberi olmadan çocuğa göstereceği bir video mesajı. Yaratıcı olun, ama yasaların çerçevesi içinde.

Çalınan çocukluk paralarla geri getirilemez. Sadece sevgi ve zamanla geri getirilebilir. Eski kocunuza ne kadar nefret ettiğinizi fark edin, çocuk - sizin mülkünüz değil. O ayrı bir insan. Kalbi, sizi her ikisini de sevmek için yeterince büyük.

Permanent link to this publication: