Futbolcular mantıklı insanlardır, vuruşların yörüngelerini hesaplar, rakibi analiz eder, nabızını takip eder. Ancak sahaya çıktıklarında antik bir mekanizma devreye girer: büyüler, ritüeller, amuletler, garip alışkanlıklar. Futbolda şansızlıklar canlı, çim gibi. Dünya seviyesindeki yıldızlar, sağduyu açısından oyunu etkilemeyen ritüellerde saatler harcarlar. Ancak bu ritüeller kafaya etki eder. Kafa, futbolcunun en önemli aracıdır.

Futbolculara neden şansızlıklar gerek

Psikologlar bunu "kontrol ritüeli" olarak adlandırır. Şans eseri (topun çıkışı, hakemin kararları) büyük rol oynayan bir oyunda, insanın kaos üzerinde bir güç sahibi olma yanılsamasına ihtiyacı vardır. İlk olarak sağ topu giymek, ardından sol topu giymek veya vururken haç işareti yapmak, kader üzerinde etkili olabileceğiniz yanılsaması yaratır. Ayrıca, ritüeller stresi azaltır: tanıdık eylemler beyni sakinleştirir, kaybetme korkusunu dağıtır. Şansızlıklar oyuncudan oyuncuya virüs gibi geçiş yapar. Bir idolün şanslı çamaşırlarını giydiğini gören genç bir futbolcu bunu tekrarlar.

En garip ritüeller top oyuncuları

Kryştianu Ronaldu her zaman sahaya ilk olarak girer. Maç öncesinde atlar, topuklarını uzatır ve şortlarını daraltır. Marka ritüeli - bir gün önce maça hazırlanır (hiçbir şekilde günü). Efsanevi "Barcelona" kalecisi Viktor Valdes, sahaya çıktıktan sonra her zaman her iki elle çimle temas eder ve ardından kalede yer alır. Lionele Messi, sahaya çıktıktan sonra diz çökerek dua eder (onun Katolik). Ancak en önemli şansızlığı - misketli cebinde misket olmaz, başkasına topu verirse mutlaka ayakla atar, elle atmaz. Zlatan İbrahimoviç, bilinen ateist olmasına rağmen, her zaman saha içinden çıkarken sağ eliyle kulüp amacına dokunur. İngiliz golcü Peter Krouch, her maça 10 kez yerinde atlar ve kendi icat ettiği bir büyüder.

Tabu ve yasaklar

Şansızlık futbolcuları belirli eylemleri kaçınırlar. Örneğin, sahaya çıktıklarında çizgiyi yürümek - başarısızlık getirilir. Bazıları reklam panolarını çevirir, diğerleri topu asla yürümeyi reddeder. Fransa'da bir inanç var: yeni formayı maça kadar giymek yasaktır, antrenmanlarda "döndürmek" gerekir. İtalya'da birçok oyuncu 17 (İtalyan kültüründe kaderli) ve 13 (Avrupa genelinde) numaraları kaçırmayı reddeder. Gabriel Batistuta asla 17 numarayı almadı. İngiliz Gareth Bale 13 numarayı giymedi. Rus Sergey Ignashevich maça çıkmadan önce asla traş olmaz, Alexander Kerzhakov maça günü öncesinde röportaj vermez.

Uğursuzluk işaretleri

En popüler talisman - çamaşır. Birçok oyuncu takımın kazanması durumunda aynı çamaşırları birkaç maça da giyer. David Beckham, örneğin, on yıl boyunca "şanslı" çamaşırlarını saklar. Fransız savunmacı Laurent Blanc, milli takım için her maça kalecinin saçlığını öperek - bu ulusal bir işaret haline geldi. Arjantinli Gabriel Batistuta, sahaya çıktığında mutlaka bir partnerin tarafından ayakkabılarını giydirir. İspanyol Хаби Алонсо, vuruş yapmadan önce her zaman ayaklarına üç kez dokunur.

Kaleci payı: özel şansızlıklar

Kaleciler en şansızlık kastıdır. Yalnızca yaşarlar ve hatalar uzun süre hatırlanır. Ünlü "Manchester United" kalecisi Peter Schmeichel, maça hazırlanırken mutlaka domates suyu içip spagettiyi (sadece belirli bir sosla) yer. Meslektaşı Edwin van der Sar, tüm çıkışlı maçlar için sarı formayı giyer, çünkü bu "şanslı" olarak gördü. Alman Manuel Neuer, maça başlamadan önce her zaman sol ayağı sol çubuğa vurur. Rus Igor Akinfeev, her maça sadece seçilmiş partnerlerine değil, tüm partnerlerine el sıkışır. Kaleciler de son düdük çalınana kadar kale hattını geçmez, top uzun zaman önce autsa bile.

Milli takımlar ve ulusal şansızlıklar

İtalyan milli takımı dünya şampiyonluklarında 17 numaralı otellerde durmaz, 17 numaralı uçuş numaralı uçakları kullanmaz. Brezilyalılar her zaman dekarda kahve ve süt bankası tutar - şans için. Almanlar maça hazırlanırken formayı numara sırasına göre giyer (1'den 23'e). İngilizler maça hazırlanırken başlarını traş etmezler - traşın güç kaybetmesi olarak görülür. Arjantinliler sahaya küçük bir Maria figürünü getirir. Rusya'da futbolcular genellikle ayakkabılara "şans" için paralar veya ikonalar koyar.

Bilimsel görüş: Şansızlıklar çalışır mı

Araştırmalar gösteriyor: ritüeller gerçekten güveni artırır ve kortizol seviyesini düşürür. Deneyde, futbolculara "şanslı" top verdikleri söylenmiştir. İnananlar daha doğru vurur. Şansızlıklar zaferin nedeni değil, zekanın başarısına ayarlayan bir tetikleyicidir. Ancak ritüellere aşırı bağımlılık zararlıdır: alışkanlık bozulursa (örneğin, çamaşırları unutursanız), oyuncu psikolojik olarak çöküşe geçebilir. Bu durumda işaret ters etki yapar. Bu yüzden, ritüellerin rejime zarar vermediği sürece antrenörler onlarla mücadele etmez.

Şansızlıkların zamanla nasıl değiştiği

Daha önce futbolcular amuletler taşırdı, sol omuzdan atardı, ot bitirdi. Bugün ritüeller daha teknolojik hale geldi: bazı oyuncular ailelerinin maçları belirli bir pozisyonda izlediğini kontrol eder. Diğerleri maça hazırlanmadan önce belirli bir çalma listesi ile kulaklıklar takar, "şans dalgalarını" ayarlar. Ancak sonuç aynı kalır: futbolcu, teknik ve fiziksel formasından daha fazlasının kendisine bağlı olduğuna inanır. Bu inanç, irrationel olsa bile, onları daha güçlü kılar.

Şansızlıklar, antik sunağın ve modern spor arasındaki köprüdür. Futbolcular, gladyatörler gibi, yüksek bahisler nedeniyle süpernatürel destek ararlar. Eğer sevdikleriniz her zaman sağ topu önce giyerse, alay etmeyin. Belki de bu nedenle o kararlı golü attı.

Permanent link to this publication: