İnfantilizm, sadece "büyümemek istememek" değil. Bir insanın fiziksel olarak büyüdüğü ama psikolojik olarak çocuk kalmış olduğu bir davranıştır. Sorumluluk alamıyor, hazları erteleyemiyor, hayal kırıklığını tolere edemiyor. Ailede böyle bir ortağı veya ebeveyn, ağır bir yük oluyor. İnfantil insanlar genellikle çekici, spontane, ancak bu spontane davranışları yaşamı ve güveni yıkar. Bu makalede, infantilizmin belirtilerini, nedenlerini ve nasıl başa çıkılacağını (kendiniz infantilseniz veya böyle bir insanla yaşıyorsanız) inceleyeceğiz.

İnfantil kişilik belirtileri

İnfantil bir insan, seçimlerden iş değiştirmeye kadar karar almak korkar. Sorumluluğu başkalarına devreder ("sen daha iyi biliyorsun", "sen karar ver"). Bütçeyi planlayamıyor: oyuncaklar, eğlenceler için para harcar, faturaları sonra bırakır. Anlaşmazlıklardan kaçınır, ancak çocukça kızar — suskunluk, hırsızlık, fısıldaşmalar. Bir günle yaşamaktadır, uzun vadeli planlar yapmaz (çocuklar, ipoteka, yaşlılık). Sürekli dikkat ve hayranlık gerektirir, bir çocuk gibi. Sağlığını düşünmez (doktor randevularını kaçırmak, dişlerini tedavi etmemek). Kısa vadede yaratıcı, spontane, ilginç olabilir, ancak aile yaşamında bu özellikler kaos haline gelir.

İnfantilizmin nedenleri

İnfantilizm boş yere doğmaz. Çoğunlukla çocuklukta kökleri vardır: aşırı koruma ("anne her şeyi karar verecek"), çocuğa özgürlük tanınmaması, zorluklardan uzak tutulması. Ya da tam tersi, soğukluk ve şiddet — o zaman infantilizm bir koruma haline gelir: "ben yetişkin olmayacağım, çünkü yetişkinler acı verir". Tüketim kültürünün etkisi: reklam, ebedi gençliği vaat eder, "hayatın her şeyini al". İpoteka ulaşılabilir olmayan, emeklilik belirsiz ekonomik koşullarda, büyümek için bir neden yok. Bazı psikologlar, infantilizmi bağımlılık yaralanması ile ilişkilendirir: insan yakınlaşmaktan korkar, ancak yalnızlık da, bu yüzden çocuk pozisyonunda "ver" kalır.

İnfantilizm ilişkilerde: ortağı çocuk

Bir ortağı infantil ise, diğeri ebeveyn rolünü oynlamak zorunda kalır. Faturaları öder, tatil planlar yapar, çocukları yetiştirir, diş doktoruna randevu almayı hatırlatır. İnfantil ortağı sevgi dolu, minnettar olabilir, ancak gerçek yükü asla üstlenmez. Bu arada "ebeveyn"e kıskanır, eleştirilere kızar, sorumluluk alındığında içki veya bilgisayar oyunlarına kaçabilir. Zamanla "ebeveyn" yorulur, saygı kaybeder, alçaltır. Seksüel yaşam da zarar görür, çünkü çocuğa karşı duyulan ilgi zor olur. Sonuç olarak veya boşanma veya ömür boyu zor bir yaşama sürüklenebilir.

İnfantilizm ve çocuk yetiştirme

İnfantil bir ebeveyn, çocuğa kâbus olur. Mutlu bir arkadaş olabilir, ancak sonra ortadan kaybolur. Ancak kurallar koymaz, rejimi takip etmez, "hayır" demez. Çocuk, destek hissetmediği için endişeli büyür veya kendisi de infantil olur, modeli kopyalar. Ayrıca, infantil ebeveyn, kendisi hakkında çocuklara bakım eder: "ayakkabılarını getir", "beni üzgün et". Rollerin ters çevrilmesi, çocuğun psikolojik sorunlarına yol açar — bağımlılıktan nörozlere kadar.

İnfantilizmde erkek ve kadın: farklar

Erkek infantilizm, genellikle sorumluluktan kaçış olarak ortaya çıkar: işçi olarak çalışmak, kariyer hedefleri olmaksızın, bilgisayar oyunları, arkadaşlarla içki içmek, ev işlerinden kaçınmak. Kadın infantilizm, genellikle "zayıflık" ve "yardımcı" altında maskelenir: çalışmaz, erkek veya ebeveynin omzunda oturur, sürekli hediyeler ister, çocuklarla ilgilenmez. Ancak modern dünyada cinsiyet klişelerini yıkar: bir "prenses" erkek ve "mameyik oğlan" kadını bulabilirsiniz. Ana fark — manipülasyon yöntemleri: erkekler genellikle kızgınlık ve ayrılma kullanır, kadınlar ise gözyaşları ve kızgınlık kullanır.

İnfantilizme karşı savaşmak: kendiniz için ne yapabilirsiniz

Bu açıklamada kendinizi tanıyorsanız, umutsuzluğa kapılmayın. İnfantilizm, bir hüküm değil. İlk adım, sorunu kabul etmektir. İkinci adım, küçük sorumlulukları üstlenmeye başlamaktır: bütçeyi yönetmek, sabah uyanmak için bir uyanıklık koyup, kendinize yemek yapmak. Üçüncü adım, uzun vadeli hedefler için isteklerinizi reddetmeyi öğrenmek. Dördüncü adım, kararların alımını başkalarına devretmeyi bırakmak. Zorlanıyorsanız, bir psikoterapiste başvurun (kognitif davranış terapisi veya şema terapisi). Ayrıca, kişisel verimlilik ve yetişkin psikolojisi konulu kitapları okumak da faydalıdır. Süreç uzun sürer, ancak sizi kendinize saygı duyma geri getirir.

Partneriniz infantilse ne yapmalısınız

Ebeveyn rolünü üstlenmeyin — bu durumun kötüleşmesine neden olur. Sınırlar belirleyin: "Ben senin oyuncaklarını ödemeyeceğim", "Ben senin için temizlik yapmayacağım". Hızlı bir değişim beklemeyin. Konkrete adımlar konuşun: "Bugün faturaları ödeyeceksin, yarın doktora randevu alacaksın". Onun için iş yapmayın. Partneriniz değişmek istemiyorsa, kendinize bu yaşamı yaşamak isteyip istemediğinizi sorun. Belki de boşanmak en iyi çözüm olabilir. Paradoxik olarak, ayrılma bazı infantil insanları ayıltabilir, büyümelerini sağlayabilir. Ancak bunu umutsuzluğa kapılmayın.

İnfantilizm ve sosyal medya

Sosyal medya, infantilizmi besler: sürekli kısa video tüketimi, beğeni almanın anında tatmini, sözlerini için sorumluluk almadığı (anonimlik). Orada çocuk olmak kolaydır: şikayet etmek, eleştirmek, talep etmek. Sanal dünyaya kaçış, gerçek eylemlerin yerine geçer. İnfantilizme karşı savaşmak, dijital detoks, sosyal medyada zamanı sınırlamak, benzer hobi geliştirmek (spor, el işleri) içerir. Ayrıca, uzun metinleri okumayı ve uzun filmleri izlemeyi öğrenmek de faydalıdır — bu, dayanıklılığı eğitir.

İnfantilizm, bir sorun, ancak çözülebilir. En zor olan, kendinize karşı tarafsız bir şekilde bakmak. Eğer bunu yaptınızsa, büyümeye yarı yoldasınız. Yetişkin yaşamı, sandığınız kadar korkunç değil. Özgürlük, çevrenizin saygısı ve kendinize olan gurur verir. Deneyin — ve çocukluğa geri dönmek istemeyeceksiniz.

Permanent link to this publication: