Çalışmacı bağımlılığı kaçış haline dönüşüyor: Çalışma nasıl hayatın kaçış yeri haline geliyor

Çalışmacı bağımlılığı, aşırı çalışma sevgisi, işe olan tutku veya sadece yüksek bir sorumluluk duygusu olarak kabul etmeye alıştık. Ancak bu güzel tablonun arkasında çoğu zaman tamamen farklı bir hikaye yatıyor. İnsan çalışmıyor çünkü bir fikre ateşlenmiş, kendisiyle baş başa kalmaktan korkuyor. Başarıya ulaşmak istemiyor, yanıt vermek istemediği sorularlardan kaçıyor. Çalışmacı bağımlılığı, hayatın erdemli görevlerinden kaçış için uygun bir koruma duvarı haline geliyor. Bu durumda çalışma, bir vasiyet değil, anestezi.

Çalışma yüklenerek ertelenen hangi yaşam görevleri

Bu görevler herkes için farklı, ancak sürekli olarak unutulan ortak temalar var.

İlk olarak, ilişkiler. Çalışma tüm alanı doldurduğunda, partner, çocuklar, arkadaşlar için zamanımız kalmıyor. Çatışmaları çözmeyiz, kızgınlıkları tartışmayız, planlar yapmayız. Sadece birlikte varız, birlikte değiliz. İlişkiler varlık gerektirir, ancak çalışmacı fiziksel olarak çalışmada bulunur, ancak duygusal olarak her yerde yok.

İkincisi, sağlık. Doktorlara gitmeyi erteliyoruz, bedenimizin sinyallerini göz ardı ediyoruz, yorgunluğu "yüksek sezon" olarak yazıyoruz. Uyku, ağırlık, tansiyon sorunlarını çözmeyiz çünkü "zamanımız yok". Ancak aslında, cesaret yok. Gerçekleri öğrenme korkusu, fazla çalışma korkusundan daha güçlü.

Üçüncüsü, profesyonel olmayan kişisel gelişim. Çalışmaya gömülmüş birçok insan, yeni şeyler öğrenmeyi, hobiler denemek, seyahat etmeyi bırakır. Dünyaları ofise daralır ve bu korkutucu, ancak kendilerine bunu kabul etmeye hazır değiller.

Dördüncüsü, kendini tanıma. Çalışma bize hazır bir kimlik verir: "Ben yöneticiyim", "Ben mühendisim", "Ben doktordur". Ancak "Çalışma dışında kimim?" sorusu yanıtlanmamış kalır. Çalışmayı alırsak, kim olduğumuzu bilemeyiz.

Çalışma neden kaçış yeri haline gelir

Çalışma, kaçış için mükemmel bir yer haline gelmesini sağlayan benzersiz özelliklere sahiptir.

İlk olarak, kontrol duygusu yaratır. Hayatta çok belirsizlik var: İnsanlar ayrılır, planlar çöker, sağlık bozulur. Ancak çalışmada görevler, süreler, anlaşılır algoritmalar var. Orada her şey senin. Bu rahatlatıcı, hatta yük çok büyük olsa bile.

İkincisi, hızlı geri bildirim sağlar. Proje kapattıysan, övülüyorsun. Planı yerine getirdiysen, rakamları gördün. Hayatta ise sonuçlar genellikle ertelenir: Sevgi KPI ile ölçülemez, mutluluk raporunda tespit edilemez. Bu korkutucu.

Üçüncüsü, varoluşumuzu meşrulaştırır. "Zanlıyım - ihtiyaç duyuluyorum". Toplum çalışmacıyı kınamaz, onu saygılandırır. "Sadece yaşıyorum" ise zayıflık olarak algılanır. Bu şekilde çalışmacı bağımlılığı, toplum tarafından onaylanan kaçış formu haline gelir.

Son olarak, erteleme sağlar. "Projeyi tamamladıktan sonra kendime zaman ayıracağım". "Yükselmeden sonra ilişkilerle ilgileneceğim". Ancak proje değişir, gerçeklik anı asla gelmez.

Çalışmacı bağımlılığı kaçışı nasıl tanımlayabiliriz

Her türlü fazla çalışma kaçış değildir. Sağlıklı bir tutkudan patolojik kaçışa nasıl ayırabiliriz?

İlk belirti, çalışmadığınızda suçluluk duygusu hissetmek. İyi bir dinlenme size endişe而不是 радость, bu endişe sinyali.

İkinci belirti, başka kaynaklar anlamı olmaması. "Hayatınızda başka neye önem veriyorsunuz?" sorusuna işaret etmeden yanıt veremiyorsanız, risk bölgesindesiniz.

Üçüncü belirti, hafta sonları bile geçmeyen sürekli yorgunluk. Bu, vücut kaynaklarının tükenmiş olduğunu ve çalışmanın yapıcı olmaktan ziyade yıkıcı olduğunu gösteren bir sinyal.

Dördüncü belirti, ilişkilerinizin zarar görmesi. Yakınlarınızın sizi eleştirdiğini ve "çalışma" ile savunduğunuzu duyduğunuzda, belki de onu bir savunma olarak kullanıyorsunuz.

Beşinci belirti, son olarak ne yaptığınızı hatırlamamanız. Keyif için, faydasız, sonuçsuz bir şey yapmadığınızı.

Ne yapmak: Dönemlerin arkasında saklanmayı bırakmak için ne yapmak gerekiyor

İlk ve en zor adım, sorunun olduğunu kabul etmek. Çalışmacı, davranışının toplum tarafından onaylanması nedeniyle genellikle bunu kendine kabul etmez. Ancak kendinizi tanıdığınızda, bu değişimin başlangıcıdır.

İkinci adım, durmak ve kendinize "Neden kaçıyorum?" sorusu sormak. Bu, korku olabilir, ancak ilerlemek için gerekli.

Üçüncü adım, hayatta "çalışma dışı" etkinlikler başlatmak. Hemen işten ayrılmak veya bir ay izin almak gerekmez. Günde 15 dakika, kendinize, ailenize, bedeninize ayırmanız yeterli. Meditasyon, yürüyüş, samimi konuşmalar gerçek dünyaya geri dönmek için yardımcı olur.

Dördüncü adım, öncelikleri gözden geçirmek. "Hayatımın gerçekten önemli olan ne?" sorusunu kendinize sorun. Bu soru sizi uyarır.

Beşinci adım, kendinizi mükemmel olmaktan vazgeçmek. Çalışma mükemmel olmalı değil. Hatalara, yavaş tempoya, dinlenmeye, yaşamın takvime bağlı olmayan bir yaşamına sahip olma hakkınız var.

Sonuç

Çalışmacı bağımlılığı kaçışı, güç belirtisi değil, korku belirtisidir. Boşluğa, gerçekliğe, seçime karşı korku. Ancak kaçış sonsuz olabilir, hayat ise burada. Ve sizi durdurup ona dikkat etmesini bekler. Çalışma, hayatın önemli bir parçasıdır, ancak tüm hayat değil. Eğer çalışma sizi bir kaçış yeri haline getirdiğini hissediyorsanız, belki de dışarı çıkma zamanı geldi - ışığa, anına, gerçekten önemli olanlara.

Permanent link to this publication: